Page 25 - GALENIKA MEDICAL JOURNAL

humanih slučajeva na nekom podneblju neretko prethodi i kao i talamus. Često se viđa poremećaj stanja svesti, epilep-
pomor ptica, te se WNV smatra za uzrok jedne od biblijskih tični napadi, parkinsonizam, tremor i rigidnost.
pošasti koja je zadesila starozavetni Egipat.
Mijelitis je klinička manifestacija infekcije prednjih rogo-
Klinička slika va sive mase kičmene moždine. Obično se radi o asimetrič-
noj flakcidnoj slabosti (otuda naziv polio-like sindrom), ali se
Najveći deo pacijenata inficiranih WNV nema nikakve može javiti i tetraplegija. Senzibilitet je po pravilu očuvan.
simptome. Kod približno svakog petog pacijenta zabeleži se Mijelitis može biti udružen sa meningitisom ili encefaliti-
nespecifična febrilnost, dok 1 u 150 inficiranih razvije neu- som. Ređe neurološke manifestacije su kranijalne neuropa-
roinvazivnu bolest. Rizik za neuroinvazivnu bolest je u pozi- tije, optički neuritis, rombencefalitis i izolovana ataksija.
tivnoj korelaciji sa uzrastom pacijenta. Simptomatska forma
bolesti se obično javlja 2-6 dana nakon uboda zaraženog ko- Dijagnoza
marca, mada inkubacija može trajati i do 14 dana (duže kod
imunosuprimiranih) . Moguće je da postoje i drugi faktori U laboratorijskim analizama uzorka periferne krvi često
15
rizika za razvoj neuroinvazivne bolesti kao što su aktuelna se uočavaju leukopenija, trombocitopenija, kao i povišene
maligna bolest, dijabetes melitus, arterijska hipertenzija, aktivnosti kreatin-kinaze u serumu. Koncentracija CRP je
bubrežna slabost i muški pol. Polovina do dve trećine pa- retko viša od 100 mg/dL. Svakako, nijedna analiza nije do-
cijenata koji su inficirani putem transplantiranog organa voljno senzitivna i specifična u smislu postavljanja dijagnoze
razviju neuroinvazivnu formu bolesti zbog konkomitantne ili isključenja febris West Nile. Neuroinvazivna bolest može
imunosupresije. imati atipičan subakutni tok kod imunosuprimiranih bole-
snika. Kod njih je virus detektibilan u CST i serumu, značajno
Najčešća simptomatska forma WNV infekcije je nespe- duže nego kod imunokompetentnih bolesnika, a humoralni
cifična febrilnost koja se na latinskom u našoj zemlji naziva imunitet može biti dovoljno disfunkcionalan da ne dođe do
febris West Nile. Uobičajena simptomatologija pored febril- stvaranja WNV- specifičnih antitela.
nosti podrazumeva malaksalost, drhtavicu, bolove u mišići-
ma i zglobovima, kao i glavobolju. Mogu se javiti i gušobo- Infekcija WNV se može dokazati primenom standardnih
lja, proliv, mučnina i povraćanje. U nekim epidemijama je mikrobioloških tehnika (serologija, PCR, virusna izolacija,
zabeležena i generalizovana limfadenopatija mada se ona itd). U realnim kliničkim okvirima najpraktičnija je primena
retko viđa u Srbiji. Međutim, rozeoliformna ospa je relativno serologije. Detekcija IgM antitela ELISA tehnikom je mogu-
česta i neki autori su je zabeležili kod 50% svojih pacijena- ća već od trećeg dana bolesti, a praktično je neizostavna u
ta. Veoma retko se mogu javiti miokarditis, pankreatitis i/ili drugoj nedelji bolesti kod imunokompetentnih (senzitivnost
hepatitis. Okularne manifestacije najčešće podrazumevaju je 95% od 7. do 10. dana bolesti). Međutim, IgM anitela na
samoograničavajući uveitis i vitritis. WNV mogu perzisirati u serumu i 16 meseci nakon bolesti.
Stoga, u područjima u kojim kocirkuliše više flavivirusa, kao
Kao što je već navedeno, neuroinvazivna bolest se jav- i kod pacijenata koji su dobili vakcinu protiv žute grozni-
lja kod manje od 1% inficiranih. Samoj klinički manifestnoj ce ili denge i kod pacijenata koji su ranije imali flavivirozu,
afekciji CNS prethode prodromi u vidu nespecifične febril- aktuelna WNV infekcija se definitivno dokazuje testom ne-
nosti u trajanju od 1-7 dana. Nekada postoji i jasan period utralizacije. Od koristi za postavljanje dijagnoze može biti
bez tegoba, te je bolest bifaznog toka što može dovesti do četvorostruki porast titra IgG antitela u tzv. ,,parnim” uzorci-
diferencijalno-dijagnostičkih nedoumica i to najpre navode- ma seruma uzorkovanim sa razmakom od dve nedelje. PCR
ći na razmišljanje o krpeljskom encefalitisu, neurolisteriozi, (detekcija RNK WNV) i kultivacija virusa su nepraktične jer je
kao i neuroinfekciji izazvanoj virusom limfocitnog horio- viremija obično najizraženija u veoma ranoj bolesti i retko je
meningitisa. Najčešće neuroinvazivne forme bolesti su me- prisutna kada se razvije klinička slika neuroinfekcije. Pride,
ningitis, encefalitis i mijelitis (često se u literaturi naziva i ove metode su skuplje i zametnije od serologije.
polio-like sindrom i akutna flakcidna paraliza (Acute Flaccid
Paralysis, AFP)). Udeo svake forme u ukupnom broju sluča- Kao što je prethodno navedeno, nijedna analiza na uzor-
jeva neuroinvazivne bolesti varira zavisno od strukture po- ku periferne krvi nije specifična za WNV. U odgovarajućoj
gođene populacije. Encefalitis je češći kod starih, meningitis konstelaciji kliničkih simptoma i rizičnog epidemiološkog
kod mladih, a mijelitis je podjednako čest u svim uzrastima. konteksta, leukopenija, trombocitopenija i/ili povišene vred-
nosti kreatin-kinaze mogu usmeriti kliničara na razmatranje
Meningits se manifestuje kao i bilo koji drugi virusni (tzv. WNV infekcije. Ispitivanje CST je obavezno kako bi se decid-
aseptični) meningitis - glavoboljom, febrilnošću, fotofobi- no dokazala neuroinvazivna bolest. Nalaz u CST takođe nes-
jom, audiofobijom, mučninom i/ili povraćanjem. Negativni pecifičan za WNV naspram drugih neurotropnih virusa, te
meningealni znaci imaju nisku negativnu prediktivnu vred- se na osnovu njega ne može postaviti etiološka dijagnoza.
nost za meningitis. Cito-biohemijske osobine CST u ranim fazama neuroinvaziv-
ne bolesti izazvane WNV veoma retko mogu biti potpuno
Encefalitis predstavlja infekcije parenhima mozga, a normalne. Detekcija IgM antitela na WNV u CST je dokaz ne-
kod WNV infekcije, najčešće su pogođene bazalne ganglije uroinfekcije izazvane WNV. Detekcija RNK WNV (PCR) i izo-
mada mogu biti zahvaćeni i kičmena i produžena moždina, lacija virusa u CST su najčešće beskorisne u kliničkoj praksi.

REVIJALNI RADOVI Galenika Medical Journal, 2024; 3(12):21-28. 23